Stichting Dassenwerkgroep Utrecht & ‘t Gooi

Juni: Telmaand In mei en juni (en als het weer tegenzit, ook begin juni) wordt bij bekende dassenburchten geobserveerd om te kijken hoeveel dassen er zijn. Waarom in deze maanden? De dassen zitten dan nog in hun burchten (’s zomers hebben ze verblijfplekken elders, bijvoorbeeld in het mais), de planten staan dan nog niet te hoog (ze lopen over de grond) en het donker is relatief kort (dassen zijn nachtdieren) en... je vriest of regent niet weg (observeren kan snel 1-2 uur of langer duren). Hieronder een verslag van een bijzondere ervaringen op 6 juni jl., ergens in de provincie Utrecht... Vanavond wilde ik weer met mijn zoon naar de Noordburcht gaan, maar hij voelde zich niet helemaal fit, erg moe. Daarom met dochter (9) gegaan. Warm (22 graden) en NO-wind. We waren er rond kwart voor 9, eerst even gekeken naar belopen pijpen en dochter toen bij de pijp gezet waar ik vorige week drie dassen uit zag komen. Ik ging ietsje verderop NW staan. Ik stond nog geen minuut toen de eerste jonge das naar buiten kwam, even rondkeek en weer naar binnen ging. Wat ons betreft was de avond al geslaagd – maar we wilden natuurlijk weten hoeveel er nu precies waren, in het bijzonder hoeveel kleintjes. Om half 10 zag ik een grotere, blijkbaar uit een andere pijp gekomen dichterbij de boerderij. Dochter zag er twee en wenkte me. Samen dik 25 minuten naar twee kleine dassen gekeken. We konden ze zelfs een beetje volgen (ri. NW-kant) en hebben lang stil gestaan. Ze bleven rond de burcht foerageren en speelden/beten wat met elkaar. Ze kwamen naar ons toe en een benaderde mijn dochter tot op een meter, zag haar en liep rustig wat terug. Een grotere liep weg en kwam later terug (vanaf de NW-kant), donkere das en het verschil met de jonkies was duidelijk te zien. Hij/zij verdween in een pijp aan de kant van de boerderij. Om 22:10 dacht ik dat het beter was weg te gaan – we waren er zeker van dat er minimaal drie waren – en liepen langs de pijp waar we de eerste uit zagen komen. De twee kleintjes waren er nog. Een ging naar binnen en kwam met een grote das naar buiten (moeders?) Deze was lichter van kleur dan de eerder gespotte donkere grote das. Het kleintje had nergens vrees van en leek de grote aan te moedigen naar buiten te gaan (snuffelde wat aan diens snuit en ging zelf boven op de burcht wat krabben). 22:15 weggegaan. Wat een geweldige ervaring – samen met een kind zo lang naar twee jonge dassen kijken!